İnancımızı da yitirdik

Geçtiğimiz sezon Mersin’de oynanan son karşılaşmada kümede kalmamızın ardından ciddi bir borçla birlikte genel kurula gidildi. Genel kurulda sponsorlarının desteği ile başkanlığa aday olan Nilay hanımın önünü kesmek için kentin ileri gelenleri(!) ve kanaat önderleri devreye girerek Mehmet Gökoğlu’nu başkanlığa getirdiler. Yine bir Gökoğlu klasiği izleyerek sezon başında takımın tamamı değiştirilerek, sıfırdan takım kuruldu. Dünyanın parası ödendi, kulüp birçok borcun altına sokuldu, yine küme düşmekten son anda kurtulduk.

Gelinen noktada borç gırtlağa kadar geldi. Kaç yıldır ortada somut bir başarı yok. Kulübe başkan olmak, kulübü yönetmek isteyen kimse de yok.   

Ancak bana göre asıl sıkıntı taraftarın kulübe inancının kalmaması. Geçtiğimiz günlerde sırf Nilay hanımın önünün kesilmesi, Demirspor’daki başkanlık cenderesinin içine başka birinin girmemesi için öne sürülen Kazım Bozan’ın ardından taraftarların kulübe olan inancı ve geleceğe yönelik beklentileri daha da azaldı. Bu durum Haber ADS’ye gelen yorumlardan da açıkça anlaşılmaktadır.

Bana soracak olursanız, geleceğe umutsuz bakılabilmesi için ortada somut bir sorun yok. Adana’nın yarısı kadar nüfusa sahip bir kent olan Trabzon’un borcu 821 milyon lira. Aynı ligde mücadele ettiğimiz Eskişehirspor’un borcu 153 milyon lira. Demirspor’un borcu 39 milyon lira. Üstelik bu kadar çok taraftarı olan bir kulübün düzenleyeceği en ufak bir kampanya ile bu borcun kapatılması muhtemel. Taraftarın kulübe sahip çıkması durumunda en çok 2-3 yıl içinde sıfırlanacak bir borç.

Geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi “1940 Altın Adam”, taraftarın “futbolculara prim” kampanyası gibi düzenlenecek organizasyonlar. 15.000 adet satılacak kombine, kombinelere eklenecek küçük katkı payları, iş adamlarına ve belediyelere satılacak teberrulu kombineler, eşya piyangoları ile birkaç senede kapatılacak bir borç. Dediğim gibi ortada kapatılmayacak bir borcun olduğunu düşünmüyorum.

Ancak asıl sorun, taraftarın kulübü yöneten ve yönetecek olanlara olan güvensizliği. 15.000 taraftar ekstradan 100 lira vererek bu sezon kombine kart alsa borcun tamamı ödenir ve Demirspor taraftarı bunu yapacak güçtedir. Ancak daha sonra bu meblağın, eskiden olduğu gibi bir sezonda 54 futbolcu ve onların menajerlerine ödenmeyeceği, kulübün gerçekten altyapıya ciddi önem vereceği, 2-3 sezon şampiyonluk vaadinden uzak, gençlerle birlikte geleceğin Demirspor’unun oluşturulacağına inansın.         

Ne yazıktır ki, Demirspor taraftarının gündemine bunlar bilerek sokulmuyor. Taraftarın gündemi, kongre üye sayısının arttırılması ya da kulübün şirketleşmesi yönünde. Taraftarların bu iki konuya yoğunlaşmasının ana nedeni de; kulüpteki yiyicilere(!) artık fırsat verilmemesi gerektiği. Taraftar bazılarının önünü kesmek için kulübe üye olmak istiyor, bazıları artık az yesin ya da hesap verebilsin diye şirketleşme konusunu gündemine alıyor. Yıllardır bu kulübü batağa sürükleyen aynı tornadan çıkma bu yöneticilerle giderek inancımız kayboluyor. Borcu bizden 20 kat fazla olan Trabzon’da, 4 kat fazla olan Eskişehir de geleceğe yönelik inanç var. Bu adamlar yüzünden bizde inanç kalmadı.

Artık yeter. Bu adamlar bu kulüpten elini çeksin ve bırakıp gitsin. Arkasını belediyeye yaslamış, bu kitlenin kulübü rahat bırakması durumunda, bu taraftar özverisi ile bu borcu 2-3 senede sıfırlar ve geleceğe taşır. Yeter ki, gerçekten Demirspor için gecesini gündüzüne katacak önümüzdeki yılların Demirspor’unu yaratacak gönülden yöneticiler bulabilsin. Artık belediyenin atayacağı, Sanayi Odası icazetli başkanlar istemiyoruz.